.Mecnun.dedi

“Zamanı duydu…
Gökleri ve yıldızları, sonra yaratılışı, varoluşu, ardından kainatı..
Sonsuzluğu fısıldayan çöl ve gökyüzü altında ne kadar yalnız olduğunu insanın..
Herşeyi örten gecenin,insana kalbini açtığını..
İnsanın o genişlikte sadece kendisiyle baş başa kaldığını..
Kendisi ve derdiyle..
Geniş ve ferah; yani alabildiğine rahat..
“Geceyi aşığa sığınak ve azap kuyusu yapan Allah’a şükürler olsun!”
Leyla ile Mecnun & Nusret Özcan

.gitti.giden

                                                 

 
ah..
gitti giden yazık..
ardında iz birakıp.